Արհեստական բանականությունը, սենսորները և ռոբոտացված համակարգերը աստիճանաբար փոխում են կաթնատու անասնապահությունը։ Աշխարհի մի շարք տնտեսություններում կենդանու առողջության, կերակրման և կաթնատվության վերահսկումն արդեն իրականացվում է թվային տեխնոլոգիաների միջոցով։
Ժամանակակից կաթնատու տնտեսություններում կենդանիների վրա կամ նրանց վզին ու ոտքին ամրացվող սենսորները կարող են ամբողջ օրվա ընթացքում հավաքել տվյալներ։ Դրանց միջոցով ֆերմերը կարող է հետևել կենդանու շարժունակությանը, ակտիվությանը, կերակրման վարքագծին և այլ ցուցանիշների։
Տվյալների փոփոխությունը երբեմն թույլ է տալիս ավելի վաղ նկատել առողջական խնդիրների կամ կենդանու վարքագծի փոփոխության նշանները։ Սա հնարավորություն է տալիս ժամանակին դիմել անասնաբույժի և կանխել ավելի լուրջ խնդիրների առաջացումը։
Ռոբոտը՝ կթելու գործընթացում
Կաթնատու տնտեսությունների ավտոմատացման կարևոր ուղղություններից մեկը ռոբոտացված կթման համակարգերն են։
Ռոբոտային կթման կայանը կարող է ինքնուրույն ճանաչել կենդանուն, վերահսկել կթման գործընթացը և արձանագրել ստացված կաթի քանակն ու այլ տվյալներ։ Կովը կարող է ինքնուրույն մոտենալ համակարգին այն ժամանակ, երբ անհրաժեշտ է կթվել։
Այսպիսի համակարգերը հատկապես օգտակար են մեծ տնտեսություններում, որտեղ յուրաքանչյուր կենդանու անհատական վերահսկումը մեծ աշխատանք և ժամանակ է պահանջում։
Արհեստական բանականությունը՝ ֆերմերի օգնական
Ավելի նոր համակարգերում հավաքված տվյալները վերլուծվում են ծրագրային ապահովման և արհեստական բանականության միջոցով։
Համակարգը կարող է ֆերմերին ցույց տալ, թե որ կենդանու վարքագիծն է փոխվել, որն է պակաս ակտիվ, որ կենդանու մոտ կարող է առաջանալ առողջական խնդիր կամ երբ է մոտենում վերարտադրության համար հարմար ժամանակահատվածը։
Այսպիսով, ֆերմերը որոշումները կայացնում է ոչ միայն սեփական դիտարկումների, այլև կենդանիների մասին հավաքված տվյալների հիման վրա։
Կարո՞ղ է այս տեխնոլոգիան կիրառվել Հայաստանում
Հայաստանում կաթնատու տնտեսությունների մեծ մասը դեռևս փոքր և միջին չափի է, ուստի ամբողջական ռոբոտացված ֆերմայի ստեղծումը շատ տնտեսությունների համար կարող է թանկ լինել։
Սակայն «խելացի անասնապահությունը» պարտադիր չէ սկսել թանկարժեք ռոբոտից։ Փոքր տնտեսության համար առաջին քայլ կարող են լինել կենդանիների էլեկտրոնային հաշվառումը, կաթնատվության թվային գրանցումը, շարժունակությունը վերահսկող պարզ սենսորները կամ կերակրման տվյալների համակարգված հաշվառումը։
Տեխնոլոգիաների կիրառման նպատակը ոչ թե ֆերմերին ամբողջությամբ փոխարինելն է, այլ նրան օգնելը՝ ավելի արագ նկատել խնդիրները, նվազեցնել կորուստները և արդյունավետ օգտագործել կերը, ժամանակն ու աշխատուժը։
Ապագայի ֆերման
Գյուղատնտեսության մյուս ոլորտների նման անասնապահությունն էլ աստիճանաբար դառնում է ավելի տվյալահեն։ Առողջության, կերակրման, վերարտադրության և կաթնատվության վերաբերյալ տեղեկատվության համադրումը կարող է ֆերմերին հնարավորություն տալ ավելի ճշգրիտ կառավարել տնտեսությունը։
Հայաստանի համար այս տեխնոլոգիաների աստիճանական ներդրումը կարող է հատկապես կարևոր լինել աշխատուժի պակասի, կերերի թանկացման և արտադրողականության բարձրացման անհրաժեշտության պայմաններում։
«Խելացի կովը» պարզապես տեխնոլոգիական նորություն չէ․ այն անասնապահության կառավարման նոր մոտեցում է, որտեղ յուրաքանչյուր կենդանու մասին տվյալը կարող է օգնել ֆերմերին ավելի ճիշտ որոշում կայացնել։